Tweet
Hej dziewczyny, z góry przepraszam, że post będzie długi, ale potrzebuję się wygadać. Czuję, że mój związek się sypie i jestem w tym wszystkim bardzo zagubiona.
Mam 23 lata, prawie 24. To mój pierwszy związek, pierwszy pocałunek, pierwszy seks, wszystko było dla mnie nowe. Jesteśmy razem trochę ponad rok, mieszkamy razem od pół roku (wiem, szybko, ale tak się życie potoczyło), znamy się od około 2 lat,
Na początku dość długo się przyjaźniliśmy, poznaliśmy się w pracy. On od początku chciał czegoś więcej, był zainteresowany, a ja bałam się związków, szczególnie w pracy, chciałam pozostać na stopie przyjacielskiej. Dużo było "dram" w tym okresie, ja byłam bardzo niezdecydowana, ale w końcu postanowiłam spróbować, dać szansę. I przez kilka miesięcy było naprawdę dobrze.
Natomiast od paru miesięcy jest coś nie tak. Przede wszystkim mniej więcej od lipca/sierpnia, jeszcze przed wspólnym zamieszaniem, zaczęły się problemy z intymnością. Wcześniej było dużo czułości, pocałunków, częsty seks (praktycznie przy każdym spotkaniu).
A wiecie jak teraz to wygląda? A pamiętajcie, dopiero co minął rok związku. Ostatni raz spaliśmy ze sobą ponad 2 tygodnie temu. Wcześniej też ponad miesięczna przerwa. I wcześniej też. 3 tygodnie, miesiąc, dwa miesiące, i brak szans na poprawę. Pocałunki? Raczej całusy, zero chemii, namiętności.
Rozmawialiśmy o tym. Kilka razy, zawsze ja zaczynałam temat. Najpierw zwalal na pracę, że nie ma ochoty, że jest zmęczony. Zmienił pracę, brak poprawy. Nawet zbadał testosteron, w normie. Twierdził, że nie wie, co się dzieje, że podobam mu się tak samo (absolutnie nic we mnie się nie zmieniło), że nie ma ochoty nawet na masturbację, nic. Oprócz tej sfery intymnej chodziliśmy normalnie na randki, na różne wyjazdy itp. Było niby okej, ale ja powoli zaczęłam czuć się przytłoczona ta sytuacja. On mówił że to nie ma nic ze mną wspólnego, sam to przeżywał, mówił, że nie wie, o co chodzi. Ja czułam się przez to mniej pewna siebie, mniej atrakcyjna. Po jakimś czasie sama przestałam mieć ochotę na jakiekolwiek zbliżenia, na pocałunki, na seks. Mam wrażenie że od jakiego czasu żyjemy jak przyjaciele, a nie para. A to przecież początek związku!
Ostatnio, jak właśnie znowu minęły dwa miesiące, znowu rozmawialiśmy. I ta rozmowa trochę mnie załamała. On uznał, że po takim czasie on też już czuje blokadę, że to się wydaje takie nienaturalne, że ja też nic nie inicjuje. No nie inicjuje, bo przez parę miesięcy słuchałam, że on w ogóle nie ma ochoty na nic, że nawet gdybym ja coś zaczęła, to on by nie chciał itp. Ja czuję się już bardzo mocno zablokowana. Wcześniej zawsze otwarcie o takich sprawach rozmawialiśmy, o tym co kogo kręci, czego brakuje, itp, zawsze wszystko szło naturalnie. A teraz, po takim czasie , szczerze mówiąc czuję, że to już nie ma sensu. Już w ogóle nie czuje chemii, pożądania, czuję, że chce czegoś innego od związku. Nigdy nie powiedzieliśmy też sobie "kocham cię". Ostatnio też częściej się kłóciliśmy. Po prostu czuję, że mecze się w tym związku, zadręczam się tymi problemami z intymnością, coraz częściej zaczynam myśleć, że chce czegoś więcej. Z drugiej strony jak myślę, że miałabym z nim zerwać, chce mi się płakać. On bardzo dobrze mnie traktuje, teoretycznie wszystko jest ok, ale ja po prostu nie tego oczekuję od związku. Czuję się jak w 50 letnim małżeństwie. Codziennie się tym zadręczam, płaczę i już chyba z tego nie wyjdę.
Nie wiem, czy oczekuje od was jakiejś rady. Po prostu potrzebowałam się wygadać. Boje się podjąć ostateczną decyzję, boję się, że będę żałować. Cały czas to odkładam, myślę sobie "poczekam jeszcze miesiąc. Kolejny miesiąc. Kolejny". Cały czas się ludze, że coś się nagle magicznie naprawi, że wróci pożądanie, uczucia. Ale szczerze mówiąc coraz bardziej upewniam się, że nie. Ciężkie to bardzo
Mam 23 lata, prawie 24. To mój pierwszy związek, pierwszy pocałunek, pierwszy seks, wszystko było dla mnie nowe. Jesteśmy razem trochę ponad rok, mieszkamy razem od pół roku (wiem, szybko, ale tak się życie potoczyło), znamy się od około 2 lat,
Na początku dość długo się przyjaźniliśmy, poznaliśmy się w pracy. On od początku chciał czegoś więcej, był zainteresowany, a ja bałam się związków, szczególnie w pracy, chciałam pozostać na stopie przyjacielskiej. Dużo było "dram" w tym okresie, ja byłam bardzo niezdecydowana, ale w końcu postanowiłam spróbować, dać szansę. I przez kilka miesięcy było naprawdę dobrze.
Natomiast od paru miesięcy jest coś nie tak. Przede wszystkim mniej więcej od lipca/sierpnia, jeszcze przed wspólnym zamieszaniem, zaczęły się problemy z intymnością. Wcześniej było dużo czułości, pocałunków, częsty seks (praktycznie przy każdym spotkaniu).
A wiecie jak teraz to wygląda? A pamiętajcie, dopiero co minął rok związku. Ostatni raz spaliśmy ze sobą ponad 2 tygodnie temu. Wcześniej też ponad miesięczna przerwa. I wcześniej też. 3 tygodnie, miesiąc, dwa miesiące, i brak szans na poprawę. Pocałunki? Raczej całusy, zero chemii, namiętności.
Rozmawialiśmy o tym. Kilka razy, zawsze ja zaczynałam temat. Najpierw zwalal na pracę, że nie ma ochoty, że jest zmęczony. Zmienił pracę, brak poprawy. Nawet zbadał testosteron, w normie. Twierdził, że nie wie, co się dzieje, że podobam mu się tak samo (absolutnie nic we mnie się nie zmieniło), że nie ma ochoty nawet na masturbację, nic. Oprócz tej sfery intymnej chodziliśmy normalnie na randki, na różne wyjazdy itp. Było niby okej, ale ja powoli zaczęłam czuć się przytłoczona ta sytuacja. On mówił że to nie ma nic ze mną wspólnego, sam to przeżywał, mówił, że nie wie, o co chodzi. Ja czułam się przez to mniej pewna siebie, mniej atrakcyjna. Po jakimś czasie sama przestałam mieć ochotę na jakiekolwiek zbliżenia, na pocałunki, na seks. Mam wrażenie że od jakiego czasu żyjemy jak przyjaciele, a nie para. A to przecież początek związku!
Ostatnio, jak właśnie znowu minęły dwa miesiące, znowu rozmawialiśmy. I ta rozmowa trochę mnie załamała. On uznał, że po takim czasie on też już czuje blokadę, że to się wydaje takie nienaturalne, że ja też nic nie inicjuje. No nie inicjuje, bo przez parę miesięcy słuchałam, że on w ogóle nie ma ochoty na nic, że nawet gdybym ja coś zaczęła, to on by nie chciał itp. Ja czuję się już bardzo mocno zablokowana. Wcześniej zawsze otwarcie o takich sprawach rozmawialiśmy, o tym co kogo kręci, czego brakuje, itp, zawsze wszystko szło naturalnie. A teraz, po takim czasie , szczerze mówiąc czuję, że to już nie ma sensu. Już w ogóle nie czuje chemii, pożądania, czuję, że chce czegoś innego od związku. Nigdy nie powiedzieliśmy też sobie "kocham cię". Ostatnio też częściej się kłóciliśmy. Po prostu czuję, że mecze się w tym związku, zadręczam się tymi problemami z intymnością, coraz częściej zaczynam myśleć, że chce czegoś więcej. Z drugiej strony jak myślę, że miałabym z nim zerwać, chce mi się płakać. On bardzo dobrze mnie traktuje, teoretycznie wszystko jest ok, ale ja po prostu nie tego oczekuję od związku. Czuję się jak w 50 letnim małżeństwie. Codziennie się tym zadręczam, płaczę i już chyba z tego nie wyjdę.
Nie wiem, czy oczekuje od was jakiejś rady. Po prostu potrzebowałam się wygadać. Boje się podjąć ostateczną decyzję, boję się, że będę żałować. Cały czas to odkładam, myślę sobie "poczekam jeszcze miesiąc. Kolejny miesiąc. Kolejny". Cały czas się ludze, że coś się nagle magicznie naprawi, że wróci pożądanie, uczucia. Ale szczerze mówiąc coraz bardziej upewniam się, że nie. Ciężkie to bardzo
Nawet nie "jak w białym małżeństwie", tylko to było białe małżeństwo - pełną gębą.
Komentarz