problem....

Witam!
Spróbuje się streścić bo historia jest naprawdę bardzo długa a wiem że, długich postów mało komu chce się czytać. Byłem z moją dziewczyną przez prawie 5 lat. Z obydwu stron był to pierwszy poważny związek. Jeszcze przed maturą zamieszkaliśmy sami razem, troche było to nierozważne ale cieszyliśmy się sobą i byliśmy szczęśliwi. Bardzo różnimy się charakterami dlatego czasami trudno było nam się zrozumieć nawzajem. Ona jest bardzo zamknięta w sobie , raczej nie wychodzi z inicjatywą, ma odkąd ją znam depresje- niestety nigdy nie znalazłem sposobu na to żeby, wkońcu uwierzyła w siebie i zmieniła podejście do własnej osoby. Sama w bardzo dużo przeszła u siebie w domu i generalnie życie jej nie rozpieszczało. Nie będe opisywał wszystkich sytuacji bo to bez sensu powiem tylko że, nie byłem dobrym facetem i chyba czasami zapominałem o tym jak ważne jest to że, jestesmy razem i się Kochamy ( dzisiaj wiem że, człowiek zaczyna naprawdę doceniać coś kiedy to straci). Jestem dośc specyficzny, zwłaszcza jesli chodzi o tok rozumowania i postrzegania pewnych rzeczy, często przechodziłem flustrację z powodu że, nie mogę/potrafię jej pomóc. Miałem wrażenie że, jest nieszczęsliwa. Parę razy ze sobą zrywaliśmy ale nie traciliśmy raczej kontaktu, spotykałem się wtedy z innymi dziewczynami z żadnej nigdy nawet nie dotknąłem - chciałem po prostu porozmawiać, chciałem żeby ktos mnie zrozumiał. W lutym tego roku (wiem że to głupie tłumaczenie i nie jest to żaden argument) , przespałem się z inną dziewczyną żeby zwrócić na siebie uwagę. To skąplikowane bo tak naprawdę to prawie do niczego nie doszło bo ja bym nie potrafił z kimś innym i dzisiaj jestem tego pewny na 100% - może chciałem sprawdzić na jak daleko mógłbym się posunąć a może, po prostu byłem ciekawy. Ona dowiedziałą się o tym odrazu i bardzo z tego powodu cierpiała. Miałem nadzieje że, nigdy już jej w oczy nie będe miał odwagi spojrzeć i że, pocierpi ale w końcu sobie życie z kimś ułoży i wkońcu będzie szczęsliwa bo na to zasługuje bez dwóch zdań!. Po paru tygodniach wrócilismy do siebie bo doszliśmy do wniosku że, naprawimy to co złe, kochamy się i nie możemy bez siebie żyć. Zaczęła chodzić do psychologa, w miarę nam się układało, można by powiedzieć że wszystko było w porządku. Robiła mi wyrzuty, często była zła bez powodu, ale próbowała sobie z tym radzić i nie zrażać się do mnie, a ja probowałem odbudowac jej zaufanie i robić wszystko co w mojej mocy żeby było między nami dobrze. Zaczęły się wakacje, ona pracowała a ja pojechałem na obóz żeglarski- plan był taki że po moim powrocie pojedziemy gdzieś razem i że, będzie super. W połowie obozu kontakt zaczął się z jej strony jakoś urywać, w rozmowie była bardzo dziwna, a pod koniec nie odbierała juz wcale telefonow a jesli już to mówiła: "nie mam ci nic do powiedzenia". Oczywistym dla mnie było że kogoś poznała. To dla mnie bardzo trudne ale nie poddałem się i walczyłem: okazało się że, wyjechała nad morze ze znajomymi siostry i nim : 18nasto latkiem. Pojechałem tam za nią bo gdybym odpuścił to było by to tak jakgdyby te prawie 5 lat nic dla mnie nie znaczyło. rozbiłem samotnie namiot na polu namiotowym i poprosiłem o 2godziny dziennie spotkania- zgodziła się. Spędziliśmy wspaniałe chwile chociaż czasami nie odbierała odemnie telefonów przez 2dni, nie mogłem spać jeść, jak głupi chodziłem po plaży,mieście patrząc na szczęsliwych, radosnych ludzi i wiedziałem że, sam jestem sobie winien. Nad morzem próbowałem jej wierzyć w to co mówi: że on ją nie obchodzi, że to nic, że nie ma dla niej znaczenia i że nic ich nie łączy. Ostatniego dnia powiedziała że to kłamstwo: że się zakochała, że codziennie z nim śpi i że jest jej dobrze a mnie chciała skrzywdzić za to co kiedyś zrobiłem. Zabroniła mi z nim rozmawiać. Każdego dnia sytuacja zmieniała się o 180stopni: Raz mówiła że między nami się ułoży , a raz że chce spróbować z nim. Po powrocie sytuacja wyglądała tak: codziennie się spotykalismy (czasami nawet zostawała u mnie na noc, ale do niczego nie dochodziło), cały czas jednak okłamywała zarówno mnie jak i jego. Spotykaliśmy się rano a wieczorem odprowadzałem ją do domu, robiliśmy różne rzeczy , wieczorami chodzilismy na piwo z moimi znajomymi. Wydawac by się mogło że wszystko się ułoży: prosila o czas. Nie będe opisywał multum sytuacji w których mnie krzywdziła i okłamywała, upakarzała do granic możlwiości. Sam ani przez moment nie odszedlem i zawsze kiedy chciała to się z nią spotykałem, próbowałem być jej przyjacielem przez co sam siebie krzywdziłem bo każdy szczegół "ich" życia który znałem rozwalał mnie na kawałki. Wiem że, ją kocham wiem że mnie nie szanuje i niewiele już ją obchodzę. Ostatnio doszła do wniosku żebysmy nie spotykali się przez miesiąc i zobaczymy co czas pokaże. Mówi że nic do mnie już nie czuje , traktuje jak kolegę, ale z drugiej strony mowi że, jestem najwazniejszą osobą w jej życiu. Mówi że, we mnie nie wierzy, że się nie zmienie, że jej nie pomagam. Zmieniam się, próbuje ze wszystkich sił zmienić to co było w mnie złe i czekam.... Schudłem prawie 10kg od ponad miesiąca jak prześpię noc to jest święto. Moje pytanie brzmi: czy może być jeszcze kiedyś dobrze ??? Czy Ona może, się jeszcze kiedyś do mnie przekonać? Nie chce mysleć że, może być inaczej i niech mnie nikt nie przekonuje że, mam sobie odpuścić bo nie zamierzam.

Pozdrawiam