Problem

Cześć dziewczyny!

Na początku od razu informuję, że założyłam nowe konto, by wyżalić się w dość intymnych sprawach . Oczywiście chodzi o chłopaka, z którym jestem już ponad 4 lata. Tyle samo ze sobą mieszkamy, bo wszystko bardzo szybko się potoczyło. Sprawa wygląda tak: na początku były zapewnienia o miłości i ślubie (dlatego z nim zamieszkałam, żeby "się sprawdzić"). Ale do tej pory nie doczekałam się żadnych kroków w tym temacie (nawet zaręczyn). Kilka razy w międzyczasie zaczął mówić, że ślub nie jest mu do niczego potrzebny (nie jest wierzący, a do tego jest z rozbitej rodziny - to ma tłumaczyć jego podejście wg niego), ale wiedział, że mi jest (jestem wierząca i coraz bardziej ciąży mi fakt życia na kocią łapę). Ale mimo wszystko nie drążyłam tematu, bo jak to baba, marzyłam o romantycznej chwili i zaręczynowym zaskoczeniu Cóż, do tej pory się nie doczekałam, a dodatkowo ostatnio, gdy już zaczęłam przebąkiwać, przerobiliśmy temat dzieci i z całą stanowczością podkreślił, że nigdy nie będzie ich chciał mieć... Nie jest to dla mnie zaskoczenie, bo zawsze tak mówił, kiedyś mi to pasowało, ale zmieniło mi się patrzenie na świat. No i teraz nie będę ukrywać - mam zagwozdkę . Co się liczy? Uczucie czy wartości i priorytety? Czy jednak mężczyźni zmieniają zdanie i dojrzewają w końcu? Nie będę ukrywać, że już naczytałam się historii, jak to kobiety się poświęcały, a potem im mężczyznom zmieniało się wtedy, gdy już panie nie mogły mieć dzieci. Oczywiście panowie odchodzili bez zastanowienia do młodszych. Nie jest to przyjemna wizja . Jeszcze mogłabym wierzyć w bajkową siłę miłości, gdybym faktycznie czuła wielką miłość. Ale niepokoi mnie fakt, że mój mężczyzna nie potrafi mi powiedzieć sam z siebie, że mnie kocha :| jedynie przytakuje, gdy pytam (nie zawsze tak było, trwa to od jakiegoś czasu). Oczywiście wiem, że wyznania nie są najważniejsze, ALE... nie jest też chętny do pomocy, czułych gestów, troski :O Byłoby mi łatwiej podjąć decyzję, gdyby przyznał, że nie wie, czy mnie kocha lub powiedziałby wprost, że jednak nie. Ale nie robi tego. Też nie potrafię zrozumieć, dlaczego. (Co nie zmienia faktu, że domyślam się, że to ściśle się wiąże z brakiem deklaracji). No właśnie, wiem, jak to wszystko wygląda, ale nie potrafię zrozumieć, czemu facet, wokół którego kręciło się i kręci mnóstwo kobiet, tkwi w związku, który najwyraźniej jest mu obojętny? Bo dlaczego ja tkwię, mimo że zdaję sobie sprawę z jego dziwnego podejścia, to wiem

Domyślam się, że niektóre z Was wyleją na mnie kubeł zimnej wody, ale chyba właśnie tego potrzebuję! Ze swojej strony dodam, że wiem, że z logicznego punktu widzenia, jeśli ludzie mają inne wizje wspólnego życia, to nie ma to sensu, ale ja się boję, że popełnię błąd i będę żałować :|. Cały czas się zastanawiam, co się liczy, co jest najważniejsze. Przecież faktycznie ludzie żyją bez ślubów i są szczęśliwi (powiedział, że dla mnie może wziąć, ale nie do końca mnie to satysfakcjonuje, bo skoro nie ma dla niego znaczenia, to tak samo rozwód nie będzie miał?), a odchodzenie z powodu wizji braku posiadania dzieci też mnie nie przekonuje, bo przecież nie wiem nawet, czy ja mogę mieć dzieci. Albo czy ktoś inny będzie chciał je mieć ze sobą i ja z tym ktosiem. Poza tym jak tu zastanawiać się, czy będzie się miało dziecko z innym, skoro się kocha tego? Szaleję już z tymi myślami!!!