Problem

Witam, mam olbrzymi problem, być może coś mi doradzicie. Postaram się to w skrócie opisać. Prawie rok temu wylosowałem na GG pewną dziewczynę, ale od razu zawaliłem sprawę. Jako avatar miałem ustawione zdjęcie jakiejś przypadkowej osoby. Nie będę się z tego tłumaczył. Wiem, że zrobiłem coś złego, jak czas pokazał był to mój największy błąd w życiu. Od początku złapaliśmy genialny kontakt, tak jakbyśmy znali się od zawsze. Praktycznie codziennie pisaliśmy od rana do późnej nocy, to było bardzo intensywne pisanie. Dosłownie na każdy temat. Okazało się, że jesteśmy do siebie dosyć podobni, mamy wspólne zainteresowania, podobają nam się te same rzeczy. Po jakimś czasie doszły codzienne rozmowy telefoniczne które trwały kilka godzin. Przez covid oboje mieliśmy mnóstwo wolnego czasu i można powiedzieć, że wspólnie spędzaliśmy każdy dzień. Zbliżaliśmy się do siebie, coraz bardziej sobie ufaliśmy, otwieraliśmy się przed sobą. Byliśmy sobą zafascynowani i zauroczeni. Takie rzeczy nie są dla nas łatwe, oboje mamy dosyć trudny charakter, nie potrafimy zbliżyć się zbyt bardzo do drugiej osoby. Ale w tym przypadku było inaczej. Niestety, ale byłem tchórzem i nie potrafiłem przyznać się do kłamstwa ze zdjęciem, nawet wtedy gdy zaczęliśmy planować pierwsze spotkanie. Jak łatwo można się domyślić spotkanie nie należało do przyjemnych. Bardzo mocno ją zraniłem, rozczarowałem i straciła do mnie zaufanie. Sam również mocno się tym skrzywdziłem, bo ona stała się dla mnie kimś wyjątkowo ważnym. Jakoś udało się to poskładać do kupy. Znowu zaczęliśmy dużo pisać, rozmawiać. Były kolejne spotkania. Wiedziałem, że z jej strony nie mogę już liczyć na nic więcej. Zaakceptowałem i rozumiałem to, że nigdy nie będziemy razem. Sama znajomość z nią, rozmowy, pisanie, spotkania od czasu do czasu były czymś wspaniałym. W żaden sposób nie naciskałem na nic więcej. Ale zakochałem się w niej. Ona jest dla mnie ideałem, praktycznie pod każdym względem. Nie mówiłem jej o tym, bo wiedziałem, że na związek nie ma szans. Ale zacząłem chyba nalegać na zbyt częsty kontakt. Każdy dzień bez pisania z nią stał był dla mnie dniem straconym. Zacząłem ją chyba tym przytłaczać. Pojawiały się nowe problemy, a mi zaczęło odwalać. Bałem się, że każdy najmniejszy problem może oznaczać koniec znajomości. Jeśli dochodziło do jakiegoś nieporozumienia to nie ważne kto zawinił, od razu automatycznie zaczynałem ją przepraszać, tłumaczyć się, zapewniać ją o tym, że bardzo mi zależy. Nie potrafiłem dać jej trochę czasu na ochłonięcie. Czułem, że każdy najdrobniejszy problem muszę rozwiązać od razu. Jeśli zbyt długo nie odpisywała to zaczynałem do niej wydzwaniać. Wiem, że to było głupie i nienormalne, ale czułem autentyczny strach, że to znajomość się może zakończyć i chciałem coś zrobić. Wiem, że jej również zależało na znajomości i bardzo mnie lubiła, ale takie zachowanie strasznie ją zniechęcało. Kilka razy miała chęć zakończyć przez to znajomość, jakoś udało mi się przekonać ją żeby tego nie robiła, obiecywałem poprawę. Ale jak przychodziło co do czego to wpadałem w panikę i robiłem to znowu. No i w końcu powiedziała dość. Stwierdziła, że to definitywny koniec. Wiem, że tym razem chyba już ją straciłem. Ale nie potrafię się z tym pogodzić. Ona jest dla mnie najważniejszą istotą na świecie. Jest moim najlepszym kumplem, przyjaciółką której mogę o wszystkim powiedzieć i dziewczyną którą kocham tak jak nikogo wcześniej. Wiem, że nie spotkam już kogoś takiego. Czuję ogromny ból, pustkę i rozpacz. Cały czas o niej myślę, wszystko mi się z nią kojarzy. Wyznałem jej nawet to co do niej czuję, ale nie ma z jej strony żadnego odzewu. Piszę do niej wiadomości, dzwonię i nie wiem co mam ze sobą począć. Chciałbym chociaż po raz ostatni z nią na spokojnie porozmawiać. Nie mam pojęcia czy mogę jeszcze coś zrobić, ale nie potrafię sobie nawet wyobrazić, że całkowicie zniknęła z mojego życia